In Bangkok, many pavements on the ground have been occupied by whom I don’t know. Skywalk is kind of pavements that was lifted from the ground. In this case, it connected to the train stations, malls and offices. It seems to be popular among middle class workers and tourists.
จากวันก่อนที่ซื้อฟิล์ม Konica หมดอายุมา ลองถ่ายเล่นกับกล้อง Minolta XG-M ก็ลองถ่ายเล่นในเกษตรฯ บางเขนนี้เอง สีก็เพี้ยนสมเป็นฟิล์มหมดอายุ ไม่รู้กล้องเพี้ยนด้วยหรือเปล่า … สีแดงเด่นมาเชียว. พี่ที่ร้าน master บอกประมาณว่าแต่ก่อนล้างรูปจากกล้องฟิล์มก็สีสดๆ แต่ว่าม้วนนี้ออกแดงๆ. ที่ลองเล่นมาใช้ Kodak Gold 400 สีสดกว่า ยิ่งถ้าใช้กล้อง Lomo Fisheye หรือ Canon Canonet QL-17 ไรงี้ด้วย. … (อ่าวนอกเรื่อง -_-!)
(คลิกดูรูปใหญ่ได้นะครับ)
ตึกที่ดูจะมีอายุกว่าฟิล์ม หรือว่ากล้องเสียอีก และยังคงอนุรักษ์ลักษณะเดิมๆ ไว้
ผมเห็น bike lane รอบวิทยาเขตแล้ว แต่เหมือนยังไม่ใช้จริง สังเกตจักรยานได้
True Coffee โฆษณาว่าลดราคา 50% ทีเดียว ถูกกว่าดื่มในห้างมาก บรรยากาศก็เท่ๆ ดี ถ้าไม่มีคนดูดบุหรี่ก็น่านั่งอยู่ (ก็ไม่เห็นมีใครดูดนะ) … เป็นเด็นที่สำคัญที่สุดคือถึงจะถูกลงมาก ก็ยังไม่มีตังดื่มอยู่ดี.
ทางเดินลัดออกประตูหนึ่ง ผมชอบเพราะดูชนบทดี
ในยุคนี้จักรยานของเกษตรฯ อาจจะกลับมาใหม่ ^_^
รูปทั้งหมดใน set นี้อยู่ที่ http://www.flickr.com/photos/vscript/sets/72157620446304499/
ชุดนี้เรียกว่าถ่ายลองฟิล์มจริงๆ ไม่ได้มี เหตุการณ์อะไร ลองแล้วก็พอใจครับ ไม่ต้องมาปรับ curve เองเลย รูปออกมาประหลาดเอง ^_^
วันนี้เปิด #mitter อยู่ก็เห็น @lewcpe tweet มาจากบาร์ใหม่ว่าคนไม่เยอะ ตื่นเต้นดีใจมาก ผมรีบรุดไปกินอาหารทันที สวนกับ @lewcpe ขากลับมา 
ไปถึงก็มีจะพิเศษๆ นิดหน่อย มีการแสดงดนตรีด้วย
แต่ที่น่าตื่นเต้นกว่านั้นคือมีช้อน
แต่ว่ามีแต่ข้าวขาว
ยังดีที่เหลือต้มผักนิ่มๆ เค็มๆ นี้อร่อยดี ^_^
วันก่อนเดินไป Central world มั้ง เจอร้านแหลมเจริญ ด้วยชื่อคุ้นๆ เหมือนเคยไปกินที่ระยอง ไม่น่าต่ำกว่า 4-5 ครั้ง เห็นมี URL ด้วย เลยตามเข้าไปดูที่ http://www.laemchareon.com/ เว็บใช้ Adobe Flash เปิดมาเครื่องค้างไปพักใหญ่ . จะใส่ URL หน้า about us ก็ใส่ไม่ถูก เพราะดูทั้งเว็บก็ url เดียวกันหมด แอบเศร้า .แต่ก็ดูได้แล้วได้ข้อมูลสำคัญมาจนได้.
เป็นสาขาจริงๆ ด้วย … แรงมาก ^_^.
กลางคืนแถวๆ บึงกุ่มดูคล้ายตลาดกลางคืนที่หาดใหญ่มาก อาจจะคล้ายที่อื่นในภาคใต้มากกว่า แต่ผมก็เคยไปตลาดกลางคืนแค่หาดใหญ่ มีร้านน้ำชาแบบนั่งกินที่พื้นด้วย และแน่นอน อาจจะเรียกได้ว่าคนส่วนมาก แหลงใต้
ชอบชาร้อนร้านนี้นะครับ หาดื่มยากเหมือนกัน จริงๆ แล้วในชีวิตผมแค่หาชาร้อนใส่นมดื่มก็ยากแล้ว ร้านนี้ชาดูค่อยดูเป็นสีชาหน่อย ไม่ใช่สีส้มน่ากลัว กลิ่นชาหอมดี ร้านแบบนี้เขาไม่ค่อยคนนมข้นหวานมาให้ อาจจะเป็นไปได้ว่าใครไม่ชอบกินหวานก็ไม่ต้องคน ชอบหวานก็คนเลย
มีโรตีด้วย … ไม่แน่ใจว่ามีไก่ทอดขายด้วยหรือเปล่า เห็นมีคนกิน แต่ไม่รู้ซื้อมาจากที่อื่นหรือเปล่า
ไม่อยากดื่มชาก่อนนอน นมเย็นก็มี
นานา ที่เดียวกับที่มาสถานีรถไฟฟ้าบนดิน หลายคนเล่าลือว่ามีอาหารแนวอาหรับให้กินมากมาย … ไลล่าชวนด้วยก็เลยไป ป้อมก็ไป พอไปถึงสุขุมวิทซอย 5 ฝนก็ตก อนาถมาก ตกแรงด้วย ต้องรอสักพักหนึ่งถึงจะออกไปซ่าแถวซอย 3 ได้ เดินไปได้ไม่เท่าไหร่ก็เห็นร้าน Restaurant & Shishah Nasir Al-Masri เป็นสีโลหะสวยงามคนดูดชิชา (ฮูการ์) กันเพลิดเพลิน. ร้านนี้เป็นอาหารแนวอียิปต์ตามที่เขาเขียนไว้ มีที่นั่งมากมายตั้งแบบในห้องแอร์ และบริเวณดูดชิชา ผมก็ไปนั่นที่เขาดูดชิชาซะงั้นหอมดี
ผมสั่งข้าวหมกกับเนื้อแกะกับเนื้อผสมมากิน
ไม่มีอะไรมากครับ อร่อย คนในร้านไม่ค่อยมีคนที่พูดภาษาไทยเท่าไหร่ ใบเสร็จมาเป็นภาษาอาหรับซะงั้น แต่ราคาก็ไม่ได้ออกมามากกว่าที่บอกไว้คร่าวๆ แต่แรกก็ไม่มีปัญหาอะไร ^_^.
บริการผมว่าดีมากนะ ขนาดว่านึกคำภาษาอังกฤษไม่ค่อยออก เขาเดาได้แล้วว่าจะพูดอะไร ขอหอมเจียวก็เอามาให้ (คิดตังหรือเปล่าก็ไม่รู้ แต่คิดก็ไม่เป็นไร เพราะเอามาให้เยอะมากๆ)
ผลออกมาผมก็กินเรียบ
อาหารราคาส่วนมากกว่า 100 บาทแต่ว่าให้เยอะ จนบางคนต้องห่อกับไปกินบ้าน
พอกินเสร็จฝนก็หยุดแล้ว … สรุปว่าเจ๋งมากเลยได้ไปกินอาหารอร่อย อาหารแปลก บรรยากาศแปลก ไม่ต้องไปต่างประเทศด้วย (เอากลับมากินบ้านได้ด้วย … ถ้าไปต่างประเทศไกลๆ อาจจะเน่าก่อน) แล้วก็แอบคิดว่ากรุงเทพฯ ก็อาจจะมีอาหารหลากหลายอยู่เหมือนกัน เพียงแต่ผมยังไม่ได้ไปลอง ^_^
ครั้งเมื่อสนามบินสุวรรณภูมิเปิดแรกๆ ผมก็ขึ้นรถเมล์ไปได้สบายๆ แต่ว่าไปแต่ละครั้ง ก็รู้สึกเหมือนอะไรๆ ก็เปลี่ยนไปเรื่อยๆ หรือว่าจริงๆ แล้วผมลืมเอง แล้วผมก็พบการเปลี่ยนแปลงอีกแล้ว
ล่าสุดนี้ต้องไปขึ้นที่รถตู้ ไม่มีรถเมล์แล้วที่สถานีที่อยู่ไกลเหมือนกัน แล้วก็ต้องไปรอรถเวียน … ทีรอรถเวียนนี้หายากอยู่เหมือนกัน
ในอาคารผู้โดยสาร ผมเห็นป้ายบขส. แต่ว่าในป้ายเดียวกันไม่มี ขสมก. เห็นป้ายขสมก. จากที่อื่นเหมือนกันแต่ก็งงๆ
แต่ในที่สุดก็มาเจอป้ายสำหรับรอรถเวียน อยู่ที่มุมอาคารผู้โดยสาร หน้าร้านอะไรสักอย่าง พร้อมมีเสาบังถ้าเดินจากทางออกธรรมดา ที่ไม่ใช่ออกจากร้าน ก็มองเห็นยากเหมือนกัน คนก็มายืนรอกันพักใหญ่ กว่ารถเวียนจะมา ลองถามคนที่มารอก็ถามทางมาเรื่อยๆ เหมือนกัน ขอบคุณเจ้าหน้าที่ที่บอกทางมานะครับ ^_^
ในที่สุดก็ไปขึ้นรถตู้ 30 บาท มั้ง … ก็นั่งไปถึงเดอะมอลล์ บางกะปิแล้ว แบบนี้ล่ะนะ ของดีราคาถูกก็หายากหน่อย
คนบนเสาเขาจะเสียวมั้ย? ที่ผมมีไฟฟ้าใช้ มีตึกรามบ้านช่องอยู่อาศัย ผมอาศัยอยู่บนความเสียวของคนอื่นหรือเปล่า? หรือเขาจะไม่เสียวเสียแล้ว … หรือว่าเขาจะชอบเพราะมันเสียวดี.
ตั้งแต่ย้ายไปจากศรีราชา (จังหวัดชลบุรี) ก็ไม่ได้กินข้าวต้มปลา ทีมงานที่เคยทำร้านอยู่ก็ไปทำประมงแทนบอกว่าเงินดีกว่า. ข้าวต้มปลาหลายครั้งที่กินก็ไม่ค่อยถูกปาก ปลาคาวบ้างอะไรบ้าง อยู่บ่อยๆ.
เมื่อวานนี้เจอร้านข้าวต้มปลา ที่บาร์ใหม่ (โรงอาหารกลาง 1 มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ วิทยาเขตบางเขน) และเห็นหน้าคนขายข้าวแกง ที่ทำคั่วกลิ้งอร่อย … ก็เลยอยากลองกินข้าวต้มปลาดูบ้าง ก็เลยไปลองกินดู.
ก็ไม่ผิดหวัง หน้าตาธรรมดา แต่ว่าปลาไม่คาว มีขิง มีคื่นช่ายมาดับกลิ่นช่วยด้วย น้ำจิ้มเต้าเจี้ยวแบบที่ชอบ ประมาณว่าคล้ายๆ ข้าวต้มปลาที่เคยกินสมัยยังเด็กๆ ที่ศรีราชา.
ราคา 25 บาทก็ไม่ถูกไม่แพง ^_^
อยากกินอีก อยากให้ขายตอนเช้าด้วย …
